कोलोराडो दर्शन

          मैत्रेयी व प्रियंकर दोघांनी कोलोराडो  राज्यातील बोल्डर विद्यापिठातुन  M.S. केले. तिची University बघायची होती, मागच्या अमेरीका ट्रिपमध्ये जमले नाही, त्यामुळे यावेळी तिने आम्हाला तिकडे न्यायचे ठरवले.तिला सलग जोडुन असलेल्या सुट्ट्यांना जोडुन दोन दिवसा्ची रजा घेऊन पाच दिवसांची ट्रिप प्लॅन केली होती.

    गुरुवारी पहाटे निघालो. सकाळी आठची फ्लाईट आडीच तासात पोचली पण घड्याळ एकतास पुढे गेले.त्यामुळे साडेअकरा वाजले होते. ’डेनवर’ चा विमानतळ जगातील मोठ्या विमानतळांपैकी आहे.भरपूर चालुन, सरकत्या जिन्यांवरुन उतरुन ट्रेनमध्ये बसुन बाहेर आलो. चार पाच दिवसांकरता एक गाडी बुक केली होती. ती गाडी घेण्यासाठी बसने जावे लागते. गाड्या भाड्याने देणा़या निरनिराळ्या कंपन्या आहेत, त्यांची ऑफिसेस विमानतळापासून दूर आहेत. तिकडे जाण्यासाठी त्या त्या कंपन्यांच्या बसेस विमानतळावर ठराविक स़्टॉपवर येतात.त्या बसमधुन बसुन त्या कंपनीच्या ऑफिसपाशी जायचे. तिथे लोक रांगामधे उभे असतात, आपला नंबर आला कि आपल्याला गाडी मिळते. खुपच छान आहे हि सोय. आम्हाला पांढरी जीप कंपनीची गाडी मिळाली. हे सगळे होईपर्यंत एक वाजायला आला होता. बाहेर ऊन रणरणत होते. पोटात भुकही जाणवत होती. डेनवर , हिल्सबरोपेक्षा रुक्ष वाटत होते. बोल्डर विद्यापीठात पोचायला चाळीस मिनिटे लागली. उंच, ऊंच झाडांच्या परिसरांत लालसर विटांच्या छोटेखानी इमारतींचा अप्रतिम परिसर पहिल्या दर्शनात फार आवडला. आधी जेवायचे ठरवले, त्यांच्या एका डायनिंग हॉल मधे आम्हाला मैत्रु व प्रियंकरने नेले. दहा डॉलर मधे अनलिमिटेड जेवण आज त्यांना स्वस्त वाटत होते, पण शिकत असताना त्यांना ते परवडत नव्हते ! ( आम्हाला ते आजही महागच वाटते कारण त्यांचे रुपयांत रुपांतर करणे आम्हाला भागच असते !)  तऱ्हेतऱ्हेची सॅलड्स, इटालयीन,मेक्सिकन, चायनीज असे असंख्य खाण्याचे प्रकार होते, पण बसायच्या जागेपासुन जवळच्या स्टॉलवरुन मिळेल ते खाणे मी पसंत केले. जेवण करुन बाहेर आलो. गाडीतुन हिंडुन , मधे मधे थांबुन विविध डिपार्ट्मेंट्स, लायब्ररी दाखवायचे असे ठरले. बाहेर उन चांगलेच जाणवत होते. जेवणाने नाही म्हटले तरी थोडी सुस्ती जाणवत होतीच,पण मुलांचा उत्साह पाहुन निघलो, तेवढ्यात दिव्याचा फोन आला. "आज हिट वेव्ह आहे, त्यांना उन्हात हिंडवु नका, मी घरी आले आहे, तुम्ही घरी या आपण उन उतरल्यावर जाऊयात"

      दिव्या ,आमची पुतणी ,सव्वीस वर्षांपूर्वी लग्न करुन अमेरीकेत आली,इकडे पोस्ट ग्रॅज्युएशन करुन नोकरी मिळवली. त्या काळी अमेरिकेत राहण्याची वेगळी आव्हाने होती. इंटरनेट नसल्याने संपर्काची साधने नव्हती.फोन खुप महाग होते. भारतीय दुकाने कमी होती, भारतीय लोकांचे प्रमाणही बेताचे होते. पण तिने जिद्दीने सगळ्यांवर मात करत छान प्रगती केली. बोल्डर विद्यापीठातुनच तिनेहि पदव्युत्तर शिक्षण घेतले व आज मोठ्या पदावर काम करते.शिवाय अमेरिकन लोकांना भारतीय योगा शिकवते.  कोलोराडोतील बोल्डर विद्यापीठात मैत्रुने प्रवेश घेतला तो कोविडचा काळ होता. दिव्या बोल्डरजवळ राहते हे आम्हाला त्याच वेळी समजले.(ती अमेरिकेत असते एवढेच आम्हाला माहित होते). दिव्याचे वडील रमेशचे आत्येभाऊ. रमेशने त्यांना मैत्रेयी बोल्डर विद्यापीठात जाणार असल्याचे फोनवर सांगितल्यावर त्यांनीच आम्हाला दिव्याचा फोन नंबर दिला व दिव्यालाही त्यांनीच कळवले. दिव्याने लगेचच आम्हाला फोन केला आणि मैत्रेयीला भेटायचे कबुलही केले. मैत्रेयी सुरुवातीला तिला भेटायला फारशी उत्सुक नव्हती.पण तिकडे गेल्यावर होमसिकनेसने पछाडल्यावर दिव्याच्या आधाराची महती तिला जाणवली. तीनेही मोठ्या बहिणीसारखी मैत्रुची फार मायेने काळजी घेतली.तिला सुट्टीच्या दिवशी घरी नेणे, सणावाराला जेवायला बोलावणे हे तर केलेच पण डोशाचे पीठ दे, बोल्डरला जायचे असल्यास तिला खाऊ दे असे करुन तिला घरची उणीव अजिबात जाणवु दिली नाही.

 दिव्याचे फोनवरचे बोलणे आम्हाला त्या चट्चटत्या उन्हात थंडगार झुळुकेसारखे वाटले आणि प्रियंकरने गाडी तिच्या घराच्या दिशेने चालु केली. वाटेत दिसणाऱ्या इमारती , रस्ते बघताना स्मरणरंजन चालु होते. युनिव्हर्सिटीतुन रॉकी माऊंटन दिसत असतो. थंडीत ती पर्वतराजी बर्फाच्छादित असते.दिव्याच्या घरी पोचलो तेंव्हा चहाची वेळ झाली होती. चहा पिताना दिव्या आणि अशोकने कोलोराडोच्या कोरड्या हवामानाची आणि Highaltitude बद्द्ल कल्पना दिली. सतत थोडे थोडे पाणी पित राहिले तर या हवामानाचा त्रास होणार नाही असे सांगितले. गप्पा मारता मारता तिने डोशाची तयारी केली. गरम गरम डोसे खाताना दिव्याबरोबर आम्ही जुन्या आठवणीत रमुन गेलो.

  दिव्याने पुढले दोन दिवस आमच्याबरोबर येण्यासाठी मोकळे ठेवले होते. दुसऱ्या दिवशी नाश्ता करुन आम्ही दहा साडेदहाला ब्लु स्काय माऊंट ला जायला निघालो. रस्ता नेहमीसारखाच सुंदर मात्र रुक्ष. तासाभरानंतर वातावरण बदलले. हिरवाई जाणवु लागली. साडेबारा वाजुन गेले होते.  ’क्युडॊबा’ या मेक्सिकन रेस्टॉरंट पाशी थांबलो, तेथे आम्ही जेवलो. भाताबरोबर आपल्याला हव्या त्या वेगवेगळ्या बिन्स,सॅलड्स,चटण्या ,चिज एकत्र करुन देतात. मला ब्रेड,पिज्जा पेक्षा हा प्रकार आवडला.

      जेवण  करुन निघालो, आता रस्ता खुप चढणीचा आणि वळणावळणाचा होता. एका तळ्यापाशी थांबलॊ, बाहेर बोचरी थंडी होती आणि सुसाट वारा होता.तळ्याचे पाणी नितळ. तिथे प्रियंकरचा मित्र अखिल आणि सलोनी भेटले. येथुन पुढचा रस्ता खुपच लहान एका बाजुला खोल खोल दरी आणि दुसरीकडे उंचच उंच पर्वत. हिमालयातल्या रस्त्यांची आठवण झाली. उंच ऊंच चढत जात आसताना हळू हळू झाडी कमी कमी होत उजाड प्रदेश जाणवु लागला.मधुनमधुन दगडासारखे कडक झालेले बर्फ दिसत होते. इकडे वेगळ्या प्रकारच्या मेंढ्या असतात ,आम्हाला त्या दिसल्या. ब्लुस्काय माऊंट्च्या वर पर्यंत गाडी जाते. 14400 फूटपर्यंत गाडीने वर पोचलो. बऱ्याच गाड्या आलेल्या होत्या. आम्ही उतरलो भणाणणारा वारा निसर्गाचे रुद्र रुपाची जाणीव करुन देत होता. इतक्या उंचीवर रेलिंग बांधुन जागोजागी व्ह्यु पॉंईट्स आहेत.लोक जागोजागी थांबुन फोटो काढत होते. तिथुन शंभर दोनशे फूट उंच अशी दगडांची टेकडी होती. नुकतेच अखीलच्या पायाचे ऑपरेशन झाल्यामुळे अखील,सलोनी चढुन जाणार नव्हते, मी देखील त्यांच्या बरोबर थांबायचे जाहिर केले.बाकी मंडळी वर गेली आम्ही तिकडेच गप्पा मारत थांबलो.   परत येताना राहुन राहुन वाटत राहिले     Not Destination but journey itself was real pleasure. मुक्काम नव्हे तर प्रवास हा च खरा आनंद !

      दुसऱ्या दिवशी आम्हाला एम्राल्ड लेकची हाईक करायची होती. तिकडे जाताना आधी बुकिंग करावे लागते.जोडून सुट्ट्या आल्याने आम्हाला दुपारी १२ ते २ ची वेळ मिळाली. अशोक आम्हाला उन्हाच्या वेळी जाऊ नका म्हणत होते, पण उंचीवर आणि झाडीमुळे उन्हाचा फारसा त्रास जाणवणार नाही असे इतरांचे म्हणणे पडले व दुसऱ्या दिवशी ब्रंच करुन बारा सव्वाबाराला आम्ही निघालो. गप्पा गोष्टी करत दिड पावणेदोन तास कसे गेले समजले नाही. दिव्या तिचे अमेरिकेतील वास्तव्यातील अनुभव, तिने केलेले ट्रेक्स वगैरेबद्दल सांगत होती. बराचसा रस्ता चढणीचाच होता, नॅशनल पार्क पाशी पोचल्यावर पास दाखवायचा किंवा तिकिट घ्यायचे, मुलांकडे पास होता.वरती पार्किंगला जागा नसेल तर खाली गाडी लावुन तेथील शटल बसने बेअर लेक पर्यंत जावे लागते, तिथुन चालत जायचे. आम्हाला वर पर्य़ंत जाऊन पार्कींग मिळाले. साधारण पावणेतीनला आम्ही चढायला सुरुवात केली.चढायच्या रस्त्यावर झाडांच्या सावलीने उन जाणवत नव्हते तरी चढामुळे दम लागत होता, साधारण एक कि.मी वर ड्रीम लेक आहे.तिथे पहिला मुक्काम केला.भरपूर लोक चढत होते. अगदी छोट्या छोट्या बाळांना पाठीला बांधुन जाणारे तरुण तर होतेच पण टोप्या,गॉगल्स लावुन जाणारे सिनियर सिटिझन्सही भरपूर संख्येने होते. इथुन पुढची चढण चांगलीच जाणवणारी होती.मात्र दमुन समोर बघावं तर बाजुंनी आकाशाला भिडणारी पर्वतशिखरे, सूचिपर्णी वृक्ष थकवा घालवत होते. पुढचा टप्पा डायमंड लेकचा, इथे आम्ही फार थांबलो नाही. पुढचा शेवटचा अवघड टप्पा हळुहळू चढत गेलो. थंडगार वारे अंगाला सुखवत होते.अखेर शेवटी ते एम्राल्ड लेक दिसले. अत्यंत सुंदर अशा पाचुसारखे त्याचे पाणी आणि त्याच्या चहुबाजुंनी त्याच्या रंगाशी स्पर्धा करणारी वनराजी. सृष्टीकर्त्याच्या निर्मितीला मनोमन वंदन केले. अशा विराट निसर्गापुढे मन नम्रच होते. ती इकडची 20 जूनची संध्याकाळ. भारतात योग दिवस सुरु झाला असेल, म्हणून दिव्याने तेथील दगडावर उभे राहुन वृक्षासन केले. मी शवासन करु शकले असते पण......

मैत्रेयीने बाबांबरोबर फोटॊ काढले. ती दहावीत असताना तिला तिच्या बाबांनी हिमालयात सौरकुंड ट्रेकला नेले होते. तो फादर्स डे( २० जून शनिवार) होता आणि त्या निमित्ताने मैत्रेयीने तिच्या बाबांना रॉकी माऊंटन मध्ये ट्रेकला नेले ! एका वडीलांना मुलीकडून फादर्स डे चे याहुन मोठे गिफ्ट काय असेल ?

   खाली उतरुन बेअर लेक पाशी यायला पाच वाजुन गेले. हे पण अतिशय सुंदर आणि प्रचंड मोठे तळे आहे. त्याच्या पाशी थांबुन फोटो काढुन आम्ही परतीच्या वाटेला लागलो. येता येताच दिव्याच्या मैत्रिणीने चालु केलेल्या फुड ट्रक पाशी जाऊन पावभाजी,भेळ असे अस्सल भारतीय जेवण करुन प्रवासाची सांगता झाली .

   दिव्याकड्चे दोन दिवस फार मजेत गेले. तिने व तिचे यजमान अशोक यांनी अतिशय आपुलकीने आमचे आदरातिथ्य केले. तिची मुलगी श्रेया देखिल बोल्डर विद्यापिठात शिकत आहे.होस्टेलवरुन ती एक दिवस आम्हाला भेटायला आली.तिचा मुलगा ऋषी बारावीला गेलाय. त्याची आमची काहीच ओळख नसतानाही आमच्याशी बोलला, दिव्याला हवे ते सामान आणुन देत होता. परदेशात आपले इतके आगत्याने करणारे भेटले कि मन भरुन येते. आपले घर सोडून दूर देशी गेल्यावर अशी माणसे लाभणे हे भाग्यच आहे. मैत्रेयीला हे भाग्य लाभले हि परमेश्वराची कृपा !

 क्रमशः