गार्डन ऑफ गॉड्स

 

 

   दिव्याकडील पाहुणचार आटोपुन आम्ही रविवारी सकाळी निघालो. गुरुवारी बोल्डर युनिव्हर्सिटी बघायची राहिली होती ती बघण्यासाठी सकाळी आठ वाजताच बाहेर पडलो.

   पर्वतरांगांच्या पायथ्याला विद्यापिठाचा परिसर आहे. भरपुर झाडांच्या वनराईत लाल विटांच्या इमारती फारच सुंदर दिसतात. डोंगराच्या परिसरात असल्याने सर्वच परिसर उंच सखल आहे. भरपूर मोठ्या हिरवळीच्या चहुबाजुंनी होस्टेल्सच्या इमारती आहेत.तिकडून डिपार्ट्मेंट्स च्या इमारती दुरवर आहेत, विद्यार्थ्यांना कॅम्पसवर जाण्यासाठी मोफत बससेवा आहे."बस ठराविक वेळेलाच असे, त्यामुळे बस गेली तर आम्हाला चालतच जावे लागे" मैत्रु सांगत होती. आम्ही चालत निघालो. रस्ता चांगलाच चढणीचा होता.(थंडीत,बर्फात चालताना काय त्रास पडत असेल ! ) ’बोल्डर क्रिक दाखवु .’ प्रियंकर म्हणाला. क्रिकच्या रस्त्याला लागलो. विद्यापिठाच्या आवारातुन एक छानदार ओढा वाहतो, हिच बोल्डर क्रिक. ऐलतटावर,पैलतटावर हिरवाळी आणि गर्द झाडी लेवुन वाहणारा देखणा  नितळ पाण्याचा ओढा बघत राहावा असा होता. तिथे औंदुबर नसला तरी प्रचंड मोठ्या झाडाच्या सावलीत एक मुलगी बसली होती. "सबमिशन झाले कि आम्ही पण इथेच येऊन बसायचो, कधी घरची आठवण आली कि इथेच यायचो." मैत्रु सांगत होती.

   भरपूर चढण चढुन वर युनिव्हरसिटीचे फुटबॉल मैदान होते. स्विमिंग पूल सगळे बघताना तिथे शिकणाऱ्या मुलांचा हेवा वाटला. त्यांची लायब्ररीपण प्रचंड मोठी.आर्ट सेंटरची इमारत पण खूप विशाल आहे,  रविवार असल्याने ती दुपारी दोन वाजता उघडणार होती, ती आतुन बघायला मिळाली नाही. युनिव्हरसिटीचा मॅस्कॉट गवा आहे. त्याचा काळा पुतळा चौकात आहे. चहुबाजुने रॉकीपर्वतांच्या रांगा आहेतच. मुलांना शिकताना त्रास पडले. कोविडच्या काळात ते शिकायला आले, त्या भयंकर साथीचे सावट त्यांच्या शिक्षणावर होतेच, शिवाय कर्ज घेऊन शिकायला आल्याचा तणाव.नविन देश, पोस्ट्ग्रॅज्युएशन चे कठीण विषय, प्रॅक्टिकल्स,सबमिशन्स या बरोबरच सामान आणुन स्वयंपाक बनविणे, हिशेब ठेवणे , हे सारे करत असताना त्या दोघांनी डायनिंग (कॅंटीन) मध्ये दोन महिने काम केले, भाज्या चिरण्यापासुन, भांडी घासण्यापर्य़ंत . नंतर टिचर ऍसिस्टंट म्हणून काम केले, इंट्रनशिप करुन शिक्षण पूरे होता होताच कर्जपण फेडले.  पदवीच्या शिक्षणाहुन जगण्याचे हे शिक्षण त्यांना जगण्याच्या लढ्याला जास्त उपयोगी पडत आहे. हिंडताना दोन अडीच तास कसे गेले ते समजलेच नाही.

       आम्ही कोलोराडो स्प्रिंग गावाला जायला निघालो. रस्त्याच्या दुतर्फा हिरवळी त्यावर चरणारी गुरे, मधेच एखादे गाव लागले कि टुमदार घरे.एका बाजुने लांबच लांब जाणारी मालगाडी.बघता बघता कोलोरोडोस्प्रिग आले. हे शहर समुद्रसपाटीपासून बरेच उंचावर आहे, त्यामुळे इथे ऑलिम्पिक्स साठी खेळाडु तयारी साठी येतात. इथे आर्मीचा बेसही आहे.  गार्डन ऑफ गॉडस साठी हे प्रसिध्द आहे. गार्डन ऑफ गॉड्स हा निसर्गाचा मोठा चमत्कार आहे. लाल रंगाचे महाप्रचंड खडक इथे बघायला मिळतात आणि त्यांचे वेगवेगळे चित्तचक्षुचमत्कारिक आकार आहेत. एखादा झोपलेला राक्षस, किसिंग कॅमल्स,सयामी जुळी  असे एकापेक्षा एक दगडांचे आकार दिसतात. एका प्रचंड मोठ्या तिरका अधांतरी वाटावा असा खडक बघुन महाबलीपुरम येथील शिळेची आठवण झाली. सयामी जुळे हे सगळ्यांवर कडी करणारे शिलाशिल्प म्हणावे लागेल. सयामी जुळ्यांप्रमाणे पोटाचा भाग चिकटल्याप्रमाणे हे दगड दिसतात. तेथवर जायला पाऊलवाटा असल्यातरी चढाच्या ठिकाणी पायऱ्या केल्यात जाण्याच्या रस्त्यावर दिशादर्शक बोर्ड आहेत. भरपूर पर्यटक असुनही खाल्लेल्य़ा पदार्थांची पाकिटे,प्लॅस्टिकच्या बाटल्या असा कचरा कुठेही दिसत नाही. त्या दगडांवर कोणी खडूने काही लिहुन ठेवत नाही, त्यामुळे गार्ड्न ऑफ गॉड्स हे नाव शोभुन दिसते !

          कोलोराडोस्प्रिंग्स आम्ही मधे एक घर भाड्याने घेतले होते. आपल्याइकडे देखील बऱ्याच ठिकाणी अशी घरे भाड्याने मिळतात. दोन बेडरुमचे अगदी देखणे घर होते. गेल्या गेल्या आम्ही झकास चहा करुन प्यायलो. थोडी विश्रांती घेऊन बाहेर पडलो. गाडीत पेट्रोल भरुन तिथल्या इंडीयन स्टोअर मधुन पराठे,योगर्ट असे दुसऱ्या दिवशी साठी घेतले व एका हॉटेलमधे जेवण करुन परत आलो. सकाळी उठलो तर आमच्या घरामागील हिरवळीवर हरणे चरताना दिसली. वेगवेगळे पक्षीही बसले होते. रॉयल गॉर्ज हे ठिकाण तिकडुन दिड तासाच्या अंतरावर होते. रस्ता बराच रुक्ष होता, सगळी कडचे डॊंगर उघडेबोडके व रस्त्याचे काम चालु असल्याने एकाच बाजुच्या रस्त्याने वाहनांची ये जा चालु होती. महाराष्ट्रातील दुष्काळी गावातुन जात असल्याचा भास होत होता. साडॆअकराला पोचलो. अर्कान्सस नदी खोल दरीतुन वाहते, त्या दरीवर सुमारे चारशे मीटरचा पूल आहे. 1926 साली तो बांधला. पुलावरुन चालत असताना,खाली बघितले कि धडकी भरते. प्रचंड खोल दरी आणि त्यातुन वाहणारी नदी वरुन जिवघेणा वारा. निसर्गाची कमाल आहेच पण मानवी प्रयत्नाने त्यावर विजय मिळवल्याचेही कौतुक वाटते. त्या नदीला लागुन खोल दरीतुन ट्रेनही जाते वरुन रेल्वेचे रुळ दिसत होते. पूलावरुन पलिकडे गेलो.तेथे दर एक तासाने अर्ध्या तासाचा माहिती पट दाखवतात. त्यात अश्मयुगापासुनची माहिती सांगितली.याजागेवर कोणे एकेकाळी कसे पाणीच पाणी होते नंतर भूकंपाने जमिनीची हि रचना झाली. नंतर तो नदीपासून सुमारे 1000 (956 feet) फूट उंचावर 1926 साली बांधलेला सस्पेंशन ब्रिज. त्यानंतर त्याची केलेली दुरुस्ती इ.माहिती समजली.  माहितीपट बघितल्यावर आम्ही तिकडे बाकांवर बसुन जेवण केले आणि एक वाजताचा बर्ड शो बघायला गेलो. या भागात दिसणारे ससाणा, इगल आऊल, काईट आणि गिधाड असे पक्षी प्रत्यक्ष स्टेजवर उडत आले. त्यांची माहिती सांगत असताना त्यांना एका काठीवर बसवुन एक माणूस प्रेक्षकांमध्ये फिरवत होता. ससाण्याबद्दल पूर्वीच्या कथांमधुन मी वाचले होते, पूर्वीचे राजे,महाराजे हा पक्षी पाळत असत. इतक्या जवळून बघायला मिळाला. इगल आउल, हि घुबडाची एक अनोखी जात आहे.तपकिरी रंगाचा हा पक्षी एक फुट उंच असतो, त्याचे डोळे गोट्यांसारखे होते व मान 270 अंशात वळत होती. अत्यंत कर्कश्य आवाजातील त्याचे ओरड्णे भितीदायक वाटले. गिधाड मात्र काळे व छोटे होते. मृत प्राणी खाऊन निसर्गाचे संरक्षण करणारे अशी माहिती सांगुन त्यांना आपले मित्र मानणार ना? असे विचारताच सगळी छोटी मुले माना डोलावताना बघुन मला मजा वाटली.

     परत येताना आम्ही गंडोलातुन जाणार होतो. इकडे झिपलाईन,तसेच हवेतुंच झोक्यावर बसून दरीत झोके घेणे असे साहसी प्रकार आहेत.गंडोलातुन येताना खाली काच असलेल्या गंडोलात आम्हाला बसायला मिळाले.खालच्या काचेतुन दिसणारी दरी आणि नदी अंगावर काटा आणणारा अनुभव होता. पण मजा आली.परत येताना भरपूर ऊन होते. आम्ही आमच्या भाड्याच्या घरी जायला निघालो. अर्ध्या तासानंतर अचानक आभाळ भरुन आले आणि पाऊस पडू लागला. वातावरणात एकदम झालेल्या बदलाने छान वाटू लागले. जाताना वाटणारे रुक्ष रस्ते ,डोंगर पाण्याने प्रसन्न भासु लागले. पाच वाजता घरी आलो.उरलेला दिवस निवांत गप्पागोष्टी,पत्ते खेळण्यात घालवला. दुसऱ्या दिवशी सकाळी आठ वाजताच आम्हाला घर सोडून डेनवरचा विमानतळ गाठायचा होता.

      कोलोराडोची ट्रिप अविस्मरणीय़ झाली. अमेरिका हा महाप्रचंड देश आहे. इथल्या पूर्वेकडील राज्यातुन पश्चिमेकडच्या राज्यात जायला विमानाने सहा सात तास लागतात एवढ्यावरुन या देशाच्या विशालतेची कल्पना येते. मैत्रेयी व प्रियंकरमुळे आम्हाला हे सारे बघायला मिळाले. अतिशय विचारपूर्वक असे सहलीचे नियोजन करुन आम्हाला कमी दिवसांत या राज्यातील महत्त्वाची ठिकाणे  त्यांनी दाखवली, आम्हाला रुचेल,पचेल असे खायला घातले. सनस्क्रिन लाव, गॉगल घाल असे मायेने सांगणारी ,रॉकी माऊंटनच्या ट्रेकवर दर थोड्यावेळाने माझ्यासाठी थांबणारी,मला पाणी देणारी मैत्रेयी बघुन वाढत्या वयाची जाणीव झाली तरी असं भाग्याचं म्हातारपण देणाऱ्या देवाचे आभार कसे मानू? अनंत हस्ते कमलावराने देता किती घेशील दो कराने.

 

समाप्त.